Edward Hamerski
\n(1898-1941) – kierownik Katedry Chor\u00f3b Zaka\u0104nych Zwierz\u0105t Domowych Akademii Medycyny Weterynaryjnej, zamordowany przez hitlerowc\u00f3w na Wzg\u00f3rzach Wuleckich
\nMarian Hemar
\n(Jan Marian Hescheles) – autor piosenek „Weso\u0142ej Lwowskiej Fali”
\nZbigniew Herbert
\n(1924-1998) – wybitny poeta polski. Ucze\u0144 VIII Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego. Po ekspatriacji w 1944 roku do Krakowa studiowa\u0142 polonistyk\u0119, malarstwo, prawo i filozofi\u0119. By\u0142 zwi\u0105zany z opozycj\u0105 demokratyczn\u0105. Kandydowa\u0142 do Nagrody Nobla. W dzieci\u0144stwie mieszka\u0142 w kamienicy przy \u0141yczakowskiej 55 (tam jest dzi\u015b tablica pami\u0105tkowa), p\u00f3\u0104niej w domu przy Obozowej 3.
\nAdam Hollanek
\n(1922-1998) – poeta i pisarz, za\u0142o\u017cyciel i d\u0142ugoletni redaktor naczelny miesi\u0119cznika popularnonaukowego „Fantastyka”. Urodzi\u0142 si\u0119 we Lwowie 4 pa\u0104dziernika 1922 r. Studiowa\u0142 we Lwowie i na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. Pisa\u0142 scenariusze radiowe, powie\u015bci fantastyczne, nowele. By\u0142 te\u017c autorem dw\u00f3ch tom\u00f3w wspomnie\u0144 „Ja z \u0141yczakowa” oraz „I zobaczy\u0107 miasto Lw\u00f3w”. W 1982 r. za\u0142o\u017cy\u0142 miesi\u0119cznik „Fantastyka”, kt\u00f3rego do 1990 r. by\u0142 redaktorem naczelnym. Nast\u0119pnie zwi\u0105zany z „Now\u0105 Fantastyk\u0105”.
\nStefan Kaczmarz
\n(1895-1940) – matematyk, wsp\u00f3\u0142pracownik Stefana Banacha, adiunkt Katedry Matematyki Wydzia\u0142u Mechanicznego Politechniki, wyklada\u0142 algebr\u0119 i szeregi Fouriera. G\u0142\u00f3wn\u0105 dziedzin\u0105 jego bada\u0144 by\u0142a teoria funkcji rzeczywistych -po\u015bwi\u0119ci\u0142 jej oko\u0142o 30 publkacji. Jako porucznik WP dosta\u0142 si\u0119 do niewoli sowieckiej. Zamordowany w 1940 roku przez NKWD w Katyniu
\nJan Kasprowicz
\n(ur. 12.XII.1860 we wsi Szymborze ko\u0142o Inowroc\u0142awia, zm. 1.VIII.1926 r. w Zakopanem) – poeta, rektor Uniwersytetu Jana Kazimierza. Pochodzi\u0142 z biednej ch\u0142opskiej rodziny. Kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w niemieckich gimnazjach w Inowroc\u0142awiu, Opolu i Raciborzu. Matur\u0119 zda\u0142 w Poznaniu w wieku lat 24. Studiowa\u0142 filozofie i literaturoznawstwo na niemieckich uniwersytetach w Lipsku i we Wroc\u0142awiu. Podczas studi\u00f3w uprawia\u0142 publicystyk\u0119 i poezje, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z r\u00f3\u017cnymi polskimi czasopismami. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 w k\u00f3\u0142kach socjalistycznych by\u0142 dwukrotnie aresztowany przez pruska policje i osadzony na p\u00f3\u0142 roku w wi\u0119zieniu. Po zwolnieniu z wi\u0119zienia, w wieku 28 lat przeni\u00f3s\u0142 sie do Lwowa, gdzie sp\u0119dzi\u0142 kolejne 35 lat \u017cycia. Zajmowa\u0142 si\u0119 dziennikarstwem oraz publicystyk\u0105 spo\u0142eczn\u0105, krytycznoliterack\u0105 i teatraln\u0105, pracuj\u0105c przez dwa lata w redakcji dziennika „Kurier Polski” i przez kolejne cztery (1902-1906) w redakcji dziennika „S\u0142owo Polskie”. R\u00f3wnoczesnie – niezwykle wydajnie – pracowa\u0142 zar\u00f3wno naukowo, jak i literacko, tworz\u0105c sw\u0105 wielka poezj\u0119. W 1904 roku doktoryzowa\u0142 si\u0119 na Uniwersytecie Lwowskim na podstawie rozprawy „Liryka Teofila Lenartowicza”. W 1909 roku obj\u0105\u0142 na tym uniwersytecie specjalnie dla niego utworzon\u0105 katedr\u0119 literatury por\u00f3wnawczej. Jako samouk opanowa\u0142 w stopniu doskona\u0142ym klasyczn\u0105 \u0142acin\u0119 i grek\u0119 oraz francuski i angielski. Jego dzie\u0142em s\u0105 liczne przek\u0142ady i krytyczne wydania wielkich dzie\u0142 literatury greckiej (Ajschylos, Eurypides), angielskiej (Szekspir, Marlowe, Byron, Shelley, Keats, Tagore, Swinburne, Wilde i in.), niemieckiej (Goethe, Schiller), francuskiej (Vauvenargues, Bertrand, Rimbaud, Maeterlinck), w\u0142oskiej (d”Annunzio), norweskiej (Ibsen), holenderskiej (Heijermans). Kasprowicz by\u0142 tytanem pracy. Natura obdarzy\u0142a go wyj\u0105tkowym zdrowiem i siln\u0105 postaw\u0105. Jak pisa\u0142 o nim Stanis\u0142aw Lam „Mial w ca\u0142ej swej postaci oryginalno\u015b\u0107 literackiego cygana, ruchliwo\u015bc dziennikarza, kt\u00f3rym na d\u0142ugi okres zrobi\u0142a go konieczno\u015b\u0107 zarobkowania, humor dobrego kompana i – w\u00f3wczas ju\u017c – powag\u0119 profesorsk\u0105”. Bywa\u0142 – z licznym gronem przyjaci\u00f3\u0142 – cz\u0119stym go\u015bciem knjp i winiarni Lwowa, szczeg\u00f3lnie za\u015b upodoba\u0142 sobie s\u0142any sk\u0142ad win i winiarni\u0119 Stadtmuellera w Rynku pod numerem 34. Stworzy\u0142 i opublikowa\u0142 we Lwowie zbi\u00f3r „Poezje” (1889), poemat „Chrystus” (1890), zbiory: „Z ch\u0142opskiego zagonu” (1891) i „Anima lachrymans i inne nowe poezje” (1894), poemat „Mi\u0142o\u015b\u0107” (1895), zbiory: „Krzak dzikiej r\u00f3\u017cy” (1898), „Gin\u0105cemu \u015bwiatu” (1901) i „Salve Regina” (1902), zbiory „Ballada o s\u0142oneczniku” (1908), „Chwile” (1911), „Ksi\u0119ga ubogich” (1916), „Hymny” (1921) i inne. We Lwowie, w roku 1899 prze\u017cy\u0142 dramatyczne odej\u015bcie swej drugiej \u017cony – Jadwigi z G\u0105sowskich – z przygarni\u0119tym do mieszkania Stanis\u0142awem Przybyszewskim. W 1911 roku o\u017ceni\u0142 si\u0119 ponownie ze znacznie m\u0142odsz\u0105, poznan\u0105 we W\u0142oszech, podczas jednej z podr\u00f3\u017cy artystycznych, c\u00f3rk\u0105 carskiego genera\u0142a, Mari\u0105 Bunin. W latach 1921-22 by\u0142 rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza. W ostatnim dwudziestoleciu swego \u017cycia coraz silniej wi\u0105za\u0142 si\u0119 z Tatrami. W 1923 roku osiedli\u0142 si\u0119 ostatecznie w willi „Harenda” mi\u0119dzy Poroninem a Zakopanem, gdzie zmar\u0142 1 sierpnia 1926 roku.
\nWojciech Kilar
\n(ur. 1932) – wybitny wsp\u00f3\u0142czesny kompozytor, pozostajacy pocz\u0105tkowo pod wp\u0142ywem Bartoka i Strawi\u0144skiego, tw\u00f3rca muzyki teatralnej i filmowej m.in. do dzie\u0142 R\u00f3\u017cewicza, wajdy, Zanussiego, Hasa, Kutza, a tak\u017ce do nagrodzonego w 2003 roku Oskarem filmu Romana Pola\u0144skiego „Pianista”
\nMaria Konopnicka z Wasi\u0142owskich
\n(1842-1910), polska poetka, prozaik, krytyk, publicystka. Uczy\u0142a si\u0119 kr\u00f3tko na pensji si\u00f3str sakramentek w Warszawie, przez ca\u0142e \u017cycie dokszta\u0142ca\u0142a si\u0119 we w\u0142asnym zakresie. Wychowywa\u0142a 6 dzieci, utrzymuj\u0105c si\u0119 z dochod\u00f3w niewielkiego dzier\u017cawionego folwarku. W latach 1877-1890 mieszka\u0142a w Warszawie. od 1884 do 1886 redagowa\u0142a pismo dla kobiet \u00a6wit.
\nOd 1890 przebywa\u0142a w kilku krajach Europy Zachodniej, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z pras\u0105 krajow\u0105, zrzeszeniami polskimi na obczy\u0104nie, Macierz\u0105 Szkoln\u0105, komitetami pomocy dla wyw\u0142aszczonej ludno\u015bci G\u00f3rnego \u00a6l\u0105ska i Wielkopolski, a tak\u017ce wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a mi\u0119dzynarodowy protest przeciwko prze\u015bladowaniu dzieci polskich we Wrze\u015bni (1901-1902). 1903 otrzyma\u0142a w darze zakupiony ze sk\u0142adek spo\u0142ecze\u0144stwa dworek w \u017barnowcu. 1905-1907 przebywa\u0142a w Warszawie, organizowa\u0142a pomoc dla uwi\u0119zionych przez w\u0142adze carskie i ich rodzin.
\nDebiutowa\u0142a jako poetka w prasie 1870. Ju\u017c w pierwszym okresie jej tw\u00f3rczo\u015b\u0107 nabra\u0142a du\u017cego znaczenia literackiego i spo\u0142ecznego, np. trzy serie Poezji (1881, 1883, 1887), gdzie znalaz\u0142y si\u0119 Obrazki, pe\u0142ne pochwa\u0142y wolno\u015bci i sprzeciwu wobec z\u0142a, jak wiersz W piwnicznej izbie. Tak\u017ce poemat filozoficzny Imagina (we fragmentach od 1886, ca\u0142o\u015b\u0107 1913), w kt\u00f3rym niezadowolenie ze stosunk\u00f3w spo\u0142ecznych prowadzi do buntu.
\nJu\u017c w tym okresie nawi\u0105zywa\u0142a do poezji ludowej, a tak\u017ce do romantyzmu i tradycji biblijnej oraz symbolizmu i parnasizmu, np. w Z mojej Biblii (seria IV Poezji, 1896), w zbiorach Linie i d\u0104wi\u0119ki (1897), Italia (1901), Nowe pie\u015bni (1905), G\u0142osy ciszy (1906). R\u00f3wnie\u017c liczne wiersze dydaktyczne, jak \u00a6piewnik historyczny (1904), Ludziom i chwilom (1905). Epickie poematy Przez g\u0142\u0119bin\u0119 (1907) i Pan Balcer w Brazylii (1910).
\nZmar\u0142a 8 X 1910 we Lwowie i tam zosta\u0142a pochowana na Cmentarzu \u0141yczakowskim. Zbiory opowiada\u0144 realistyczno-psychologicznych Cztery nowele (1888), Moi znajomi (1890), Na drodze (1893), Ludzie i rzeczy (1898), Na normandzkim brzegu (1904). Szkice reporta\u017cowe Za krat\u0105 (1886), Obrazki wi\u0119zienne (1887-1888). Popularne do dzi\u015b utwory dla dzieci: O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896), O Janku W\u0119drowniczku (1893), Na jagody (1903).
\nKrytyka i eseistyka literacka, w wyborze w tomach: Portrety pi\u00f3rem (1898), Mickiewicz, jego \u017cycie i duch (1899), Trzy studia (1902), Szkice (1905). Tak\u017ce m.in.: Poezje (tom 1-8 i tom 10, 1916, 1925), Pisma wybrane (tom 1-7, 1951-1952), Nowele (tom 1-3, 1962), Publicystyka literacka i spo\u0142eczna (1968).
\nJuliusz Kossak
\n(1824-1899) znakomity malarz. Urodzi\u0142 si\u0119 15 grudnia 1824 roku w Wi\u015bniczu pod Bochni\u0105. Wkr\u00f3tce po narodzinach Juliusza rodzina Kossak\u00f3w przenosi si\u0119 do Lwowa. Tam rozpoczyna nauk\u0119. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y Ojc\u00f3w Bazylian\u00f3w rozpoczyna studia prawnicze, ale czas wolny po\u015bwi\u0119ca rysowaniu. Odwiedza rozmaite dwory gdzie poznaje \u017cycie i obyczaje szlacheckie. Ju\u017c jako student prawa poznaje tajniki malarstwa w pracowni Jana Maszkowskiego. Okazuje si\u0119, \u017ce powo\u0142aniem Juliusza nie jest adwokatura, lecz malarstwo. Od roku 1844 powstaje wiele interesuj\u0105cych kompozycji z natury, szkic\u00f3w, karykatur, portret\u00f3w konnych i scen historycznych. Ulubionym \u015brodkiem artysty jest akwarela kombinowana z o\u0142\u00f3wkiem. Po raz pierwszy Juliusz Kossak pokaza\u0142 publicznie swoje prace w roku 1847 we Lwowie. W recenzji czytamy: „w\u015br\u00f3d pi\u0119knych talent\u00f3w objawi\u0142 si\u0119 najznakomiciej p. Juliusz Kossak…”. Artysta zmar\u0142 3 lutego 1899 roku.
\nWojciech Kossak
\n(1857-1942) – artysta malarz. Syn Juliusza Kossaka. Urodzi\u0142 si\u0119 w Pary\u017cu na kwadrans przed p\u00f3\u0142noc\u0105 31 grudnia 1857 roku. Od dzieci\u0144stwa du\u017co rysuje. Po uko\u0144czeniu czwartej klasy gimnazjum w czerwcu 1871 roku zapisuje si\u0119 do Szko\u0142y Sztuk Pi\u0119knych w Krakowie. Zostaje uczniem W\u0142adys\u0142awa \u0141uszczkiewicza (1828-1900). W roku 1873 rozpoczyna nauk\u0119 w Monachium. W roku 1877 artysta wyje\u017cd\u017ca na pi\u0119\u0107 lat do Pary\u017ca gdzie uczy si\u0119 u znanych malarzy. Wsp\u00f3lnie z Janem Styk\u0105 maluje panoram\u0119 z okazji stulecia powstania ko\u015bciuszkowskiego. Panorama, prezentowana w 1894 roku we Lwowie, zostaje entuzjastycznie przyj\u0119ta przez publiczno\u015b\u0107. Powodzenie obrazu przyczynia si\u0119 do kontynuowania przez Wojciecha Kossaka tego specyficznego rodzaju malarstwa.
\nW\u0142odzimierz Krukowski
\n(1887-1941) – profesor elektrotechniki Politechniki Lwowskiej, kierownik Katedry Pomiar\u00f3w Elektrotechnicznych PL, od 1939 roku prorektor Politechniki, zamordowany przez hitlerowc\u00f3w na Wzg\u00f3rzach Wuleckich
\nJacek Kuro\u0144
\npolityk Unii Wolno\u015bci, w czasach komuny dzia\u0142acz „czerwonego harcerstwa”, p\u00f3\u0104niej opozycji demokratycznej, za\u0142o\u017cyciel KOR, urodzony we Lwowie, tam te\u017c sp\u0119dzi\u0142 dzieci\u0144stwo (znany z kontrowersyjnych wypowiedzi na tematy lwowskie „[…]ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce Lw\u00f3w jest ukrai\u0144ski”[…], fragment wypowiedzi w Gazecie Wyborczej 22.05.2002 w sprawie Cmentarza Orl\u0105t: […]”Nie proponuj\u0119, aby zburzy\u0107 ten panteon, juz nic nie burzmy, ale spr\u00f3bujmy zrozumie\u0107 si\u0119 wzajemnie. Spr\u00f3bujmy sobie wyobrazi\u0107, \u017ce taki panteon stoi w Przemy\u015blu i jest on upami\u0119tnieniem zwyci\u0119stwa or\u0119\u017ca ukrai\u0144skiego! Je\u015bli ju\u017c co\u015b chcemy dopisywac, to mo\u017ce strona polska zgodzi\u0142aby si\u0119 napisa\u0107 w dw\u00f3ch j\u0119zykach: Bohatersko poleg\u0142ym w walce o niepodleg\u0142\u0105 Polsk\u0119…Ukrain\u0119… w bratob\u00f3jczej walce.[…]”
\nStanis\u0142aw Lem
\nurodzony w 1921 roku we Lwowie, tam\u017ce sp\u0119dzi\u0142 dzieci\u0144stwo i m\u0142odo\u015b\u0107, studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu, wsp\u00f3\u0142czesny pisarz science-fiction (tak\u017ce powie\u015b\u0107 biograficzna o lwowskich latach: „Wysoki Zamek”).
\nIgnacy \u0141ukasiewicz
\naptekarz lwowski, chemik, wynalazca m. in. pierwszej w \u015bwiecie lampy naftowej i procesu destylacji ropy naftowej
\nKornel Makuszy\u0144ski
\n(ur. 8.I.1884 r. w Stryju, zm. 31.VII.1953 r. w Zakopanem) – pisarz, autor „Przyg\u00f3d Kozio\u0142ka Mato\u0142ka”, „Szatana z VII klasy”, „Szale\u0144stw panny Ewy” i wielu innych powie\u015bci. By\u0142 synem drobnego urz\u0119dnika wojskowego. Kszta\u0142cony kr\u00f3tko w Przemy\u015blu, ucz\u0119szcza\u0142 do IV Gimnazjum im. Jana D\u0142ugosza we Lwowie. Wynajmowa\u0142 skromn\u0105 kwater\u0119 u lwowskiego asenizatora i hycla (kt\u00f3ry \u0142apa\u0142 bezpa\u0144skie psy) Siegla na Kleparowie, poni\u017cej G\u00f3ry Stracenia. W wieku 14 lat zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 wiersze. Ich pierwszym recenzentem w cukierni na Skarbkowskiej 11 by\u0142 – owiany ju\u017c poetyck\u0105 s\u0142aw\u0105 – Leopold Staff. Makuszy\u0144ski bardzo kocha\u0142 teatr. Ima\u0142 sie wi\u0119c r\u00f3\u017cnych, nie zawsze legalnych sposob\u00f3w, by dosta\u0107 si\u0119 na spektakle. Z czasem dzi\u0119ki mistrzowskiej grze w bilard w jednej z lwowskich knajp wygrywa\u0142 pieni\u0105dze, kt\u00f3re wystarcza\u0142y mu na normalny bilet do teatru. Pierwsze wiersze publikowa\u0142 w dzienniku „S\u0142owo Polskie” maj\u0105c 16 lat. Od roku 1904 by\u0142 cz\u0142onkiem redakcji tego dziennika, zajmuj\u0105c sie recenzjami teatralnymi. Przez d\u0142u\u017cszy czas przebywa\u0142 w Pary\u017cu na studiach teatralnych i literackich. Zwiedzi\u0142 Rosj\u0119, Niemcy, W\u0142ochy, Szwajcari\u0119, Belgi\u0119, Holandi\u0119 i Angli\u0119. Felietonowe sprawozdania z podr\u00f3\u017cy ukaza\u0142y sie w wydaniu ksi\u0105\u017ckowym. W 1907 r. wyda\u0142 pierwszy tom poezji „Po\u0142\u00f3w gwiazd”, nast\u0119pnie za\u015b ksi\u0105\u017cki: relacje z podr\u00f3\u017cy: „W kalejdoskopie” i „Harzreise”, „Romantyczne historie”, „Rzeczy weso\u0142e”, recenzje tatralne „Dusze z papieru”, „Awantury Arabskie” i szereg ksi\u0105\u017cek dla dzieci pisanych od 1912 roku, pocz\u0105wszy od „Szewca Kopytko i Kaczora Kwaka”. Kornel Makuszy\u0144ski \u017cy\u0142, dzia\u0142a\u0142 i tworzy\u0142 we Lwowie do po\u0142owy 1915 roku, kiedy to – podobnie jak Leopold Staff a tak\u017ce tysi\u0105ce innych mieszka\u0144c\u00f3w okupowanej przez Rosjan stolicy Galicji, zosta\u0142 ewakuowany w g\u0142\u0105b rosyjskiego cesarstwa. Zupe\u0142nie przypadkowo zatrzyma\u0142 si\u0119 w Kijowie, gdzie \u017cy\u0142o wielu Polak\u00f3w. Zosta\u0142 tam prezesem miejscowego Zwi\u0105zku Literat\u00f3w i Dziennikarzy Polskich oraz kierownikiem literackim kijowskiego Teatru Polskiego. Do Polski wr\u00f3ci\u0142 po zako\u0144czeniu wojny w roku 1918, lecz podobnie jak Staff – nie do Lwowa, lecz do stolicy. Za swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 „pisarz ze s\u0142o\u0144cem w herbie” otrzyma\u0142 cz\u0142onkostwo Polskiej Akademii Literatury, pa\u0144stwow\u0105 nagrod\u0119 literack\u0105, nagrod\u0119 PAL „Z\u0142oty Wawrzyn” i honorowe obywatelstwo Zakopanego. W Zakopanem przebywa\u0142 bardzo ch\u0119tnie i cz\u0119sto, tam te\u017c zmar\u0142 i zosta\u0142 pochowany na starym cmentarzu na P\u0119ksowym Brzyzku.
\nStanis\u0142aw Mazur
\n(ur. 1905 we Lwowie , zm. 1981 w Warszawie)- wybitny matematyk, docent UJK i docent w Katedrze Matematyki Wydzia\u0142u In\u017cynierii L\u0105dowej, nast\u0119pnie profesor Uniwersytetu Warszawskiego, cz\u0142onek PAU, cz\u0142onek rzeczywisty PAN. Najbli\u017cszy wsp\u00f3\u0142pracownik prof. Stefana Banacha. Wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca lwowskiej Szko\u0142y Matematycznej.
\nIgnacy Mo\u015bcicki
\n(ur. 1867-Mierzan\u00f3w – zm. 1946 -Versoix )- profesor chemii fizycznej i elektrochemii technicznej, przedwojenny Prezydent RP w latach 1926-1939, profesor chemii Politechniki Lwowskiej, rektor PL w latach 1925-1926, wybitny chemik, tw\u00f3rca nowoczesnych Zak\u0142ad\u00f3w Azotowych w Mo\u015bcicach pod Tarnowem.
\nW\u0142adys\u0142aw Nikliborc
\n(1899-1948) – matematyk, docent Wydzia\u0142u Og\u00f3lnego Politechniki, wyk\u0142ada\u0142 r\u00f3wnania r\u00f3\u017cniczkowe i geometri\u0119 r\u00f3\u017cniczkow\u0105. Jego spu\u015bcizna naukowa obejmuje rachunek wariacyjny, mechanik\u0119 teoretyczn\u0105, teori\u0119 potencja\u0142u i teorie cieczy wiruj\u0105cej. W 1937 r. przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 jako prof. nadzwyczajny na Wydzia\u0142 Chemiczny Politechniki Warszawskiej, lata II wojny prze\u017cy\u0142 we Lwowie, po wojnie na uczelniach warszawskich (Politechnika, Uniwersytet). Zmar\u0142 tragicznie w szoku spowodowanym aresztowaniem 1.III.1948 r.
\nJulian Konstanty Ordon
\n(1810-1886), uczestnik powstania listopadowego, oficer w s\u0142u\u017cbie piemonckiej, tureckiej i w\u0142oskiej, garibaldczyk. W powstaniu listopadowym walczy\u0142 w 4. baterii artylerii konnej pod Dobrem, Wawrem, Grochowem, D\u0119bem Wielkim i Iganiami, Tykocinem, Z\u0142otoryj\u0105 i Ostro\u0142\u0119k\u0105. Podczas obrony Warszawy komendant reduty na Woli, nazwanej p\u00f3\u0104niej przez A. Mickiewicza Redut\u0105 Ordona.
\nOd 1833 przebywa\u0142 w Dre\u0104nie, nast\u0119pnie w Londynie. Ok. 1840 wst\u0105pi\u0142 do wolnomularstwa angielskiego, a w pa\u0104dzierniku 1847 do polskiej lo\u017cy narodowej w Londynie. Zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z Polskim Towarzystwem Demokratycznym. W 1848 wyjecha\u0142 do Mediolanu chc\u0105c wst\u0105pi\u0107 do legionu Mickiewicza. \u00acle przyj\u0119ty, ostatecznie znalaz\u0142 si\u0119 w Legii Lombardzkiej.
\nW pa\u0104dzierniku 1848 wst\u0105pi\u0142 do armii sardy\u0144skiej, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142 do 1855. Jesieni\u0105 1856 wyjecha\u0142 do Francji i osiad\u0142 w Pary\u017cu. W 1858 otrzyma\u0142 posad\u0119 profesora j\u0119zyk\u00f3w nowo\u017cytnych w Kolegium Rz\u0105dowym w Meaux. Od 1860 w oddzia\u0142ach G. Garibaldiego, nast\u0119pnie w armii w\u0142oskiej do 1867. Pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo.
\nPo samob\u00f3jczej \u015bmierci we Florencji Lw\u00f3w sprowadzi\u0142 jego zw\u0142oki i uroczy\u015bcie pochowa\u0142 na \u0141yczakowie wystawiaj\u0105c pi\u0119kny pomnik w Alei Zas\u0142u\u017conych.
\nW\u0142adys\u0142aw Orlicz
\nmatematyk, docent UJK, adiunkt Katedry Matematyki Wydzia\u0142u Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, od 1937 roku profesor UAM w Poznaniu, cz\u0142onek rzeczywisty PAN. Najwybitniejszy ucze\u0144 i kontynuator my\u015bli Stefana Banacha. Rozwin\u0105\u0142 idee Banacha, wprowadzaj\u0105c nowe poj\u0119cia i metody. Wykszta\u0142ci\u0142 wielu uczni\u00f3w, kt\u00f3rzy jako profesorowie i docenci prowadz\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 naukow\u0105 i dydaktyczn\u0105.
\nJ\u00f3zef Maksymilian Ossoli\u0144ski
\ntw\u00f3rca i fundator Ossolineum – we Lwowie ulokowa\u0142 swoje zbiory biblioteczne i ofiarowa\u0142 je narodowi polskiemu
\nIgnacy Jan Paderewski
\npianista, kompozytor, premier rz\u0105du RP
\nJan Parandowski
\n(1895-1978), polski prozaik, eseista i t\u0142umacz. Uko\u0144czy\u0142 gimnazjum klasyczne we Lwowie, 1913 rozpocz\u0105\u0142 studia w zakresie archeologii i filologii klasycznej na tamtejszym uniwersytecie, przerwane w czasie I wojny \u015bwiatowej z powodu internowania w Rosji, kontynuowane od 1920. 1922-1924 kierownik literacki w wydawnictwie A. Altenberga, gdzie uruchomi\u0142 seri\u0119 przek\u0142ad\u00f3w z literatur klasycznych. 1924-1926 odby\u0142 podr\u00f3\u017ce studyjne do Grecji, Francji i W\u0142och. Od 1929 w Warszawie.
\nOd 1933 prezes polskiego PEN-Clubu, kt\u00f3r\u0105 to funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142 (z przerw\u0105 w okresie wojny) do 1978. W czasie okupacji bra\u0142 udzia\u0142 w konspiracyjnym \u017cyciu kulturalnym. 1945-1948 wyk\u0142adowca Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 1962 wiceprzewodnicz\u0105cy mi\u0119dzynarodowego PEN-Clubu.
\nZnawca i popularyzator kultury i literatury staro\u017cytnej, w kt\u00f3rych poszukiwa\u0142 harmonii postaw – kontemplacyjnej i witalistycznej. By\u0142 tak\u017ce gor\u0105cym zwolennikiem renesansowego humanizmu.
\nWa\u017cniejsze dzie\u0142a: Mitologia (1924) oraz popularne adaptacje epos\u00f3w Homera Wojna troja\u0144ska (1927) i Przygody Odyseusza (1935) upowszechniaj\u0105ce wiedz\u0119 o staro\u017cytno\u015bci. Uznanie zdoby\u0142 zbi\u00f3r Eros na Olimpie (1924), opowie\u015b\u0107 Dysk olimpijski (1933, br\u0105zowy medal na Olimpiadzie w Berlinie 1936). Relacje z podr\u00f3\u017cy, m.in.: Rzym czarodziejski (1924), Dwie wiosny (1927), Podr\u00f3\u017ce literackie (1958).
\nSzkice i eseje, np.: Odwiedziny i spotkania (1934), Alchemia s\u0142owa (1951), Z antycznego \u015bwiata (1958), Godzina \u015br\u00f3dziemnomorska (1956), Akacja (1967), Wspomnienia i sylwety (1960) – w wyborze Szkice seria I – II (1953-1968). G\u0142o\u015bna powie\u015b\u0107 o kryzysie \u015bwiatopogl\u0105dowo-religijnym m\u0142odego cz\u0142owieka – Niebo w p\u0142omieniach (1936), kt\u00f3rej kontynuacj\u0105 jest Powr\u00f3t do \u017cycia (1961), obrazki wspomnieniowe Zegar s\u0142oneczny (1953).
\nTak\u017ce przek\u0142ady: Odysei Homera (proz\u0105, 1953), O wojnie domowej Cezara, \u017bycia Karola Wielkiego Einharda. Ponadto: Pisma wybrane (1955), Dzie\u0142a wybrane tom 1-3 (1957).<\/p>\n
Jakub Parnas
\n(1884-1949) – \u015bwiatowej s\u0142awy uczony lwowski (doktor honoris causa paryskiej Sorbony), pionier polskiej biochemii, tw\u00f3rca lwowskiej szko\u0142y biochemicznej. Profesor chemii lekarskiej na UJK w latach 1921-1941, w latach 1943-1949 dyrektor Wydzia\u0142u Chemii i Filozofii ANM ZSRR w Moskwie. Aresztowany przez NKWD zmar\u0142 w tym samym dniu w wi\u0119zieniu. Prowadzi\u0142 badania naukowe w zakresie przemian tkankowych i kom\u00f3rkowych. Pierwszy zastosowa\u0142 izotopy w badaniu proces\u00f3w biologicznych. W okresie pierwszej okupacji sowieckiej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z okupantami, co spotka\u0142o si\u0119 z pot\u0119pieniem przez spo\u0142ecze\u0144stwo polskie. Jego syn przeszed\u0142 chwalebnie szlak bojowy z II Korpusem gen. Andersa.
\nJ\u00f3zef Pi\u0142sudski
\nNaczelnik Pa\u0144stwa – mieszka\u0142 i dzia\u0142a\u0142 we Lwowie w latach 1908-1914, tu organizowa\u0142 pierwsze Dru\u017cyny Strzeleckie
\nks. Janusz Pop\u0142awski
\n(1922-2002) – kap\u0142an Archidiecezji Lwowskiej, kapelan Towarzystwa Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Lwowa i Kres\u00f3w Po\u0142udniowo-Wschodnich, prezes Oddzia\u0142u Warszawskiego TMLiKPW, a przede wszystkim gorliwy, tryskaj\u0105cy energi\u0105 i patriotyzmem duszpasterz, obdarzony wielka charyzm\u0105 w obcowaniu z kud\u0104mi, zw\u0142aszcza z m\u0142odzie\u017c\u0105 i harcerzami, bez reszty oddany sprawom Kres\u00f3w. Urodzi\u0142 si\u0119 29 stycznia 1922 w rodzinnym majatku w Ju\u015bkowcach na pograniczu Podola i Wo\u0142ynia. Po uko\u0144czeniu 10. roku \u017cycia oddany zosta\u0142 na nauk\u0119 do Lwowa. Mieszka\u0142 tam w s\u0142ynnej bursie Abrahamowicz\u00f3w na Wzg\u00f3rzach Wuleckich, Zak\u0142adzie Wychowawczym prowadzonym pocz\u0105tkowo przez wychowawc\u00f3w \u015bwieckich, aod 1935 roku przez Ksi\u0119\u017cy Salezjan\u00f3w. Ucz\u0119szcza\u0142 do IV Gimnazjum im. Jana D\u0142ugosza na ul. Nikorowicza (obok gmachu Politechniki). OKres wojny sp\u0119dzi\u0142 w kraju, studiuj\u0105c teologi\u0119 w Seminarium Duchownym w Czerwi\u0144sku i Krakowie oraz filologi\u0119 polsk\u0105 na UJ. Wy\u015bwi\u0119cony w 1948 roku przez arcybiskupa Eugeniusza Baziaka pracowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych plac\u00f3wkach szkolno-wychowawczych, prowadzonych przez Salezjan\u00f3w (O\u015bwi\u0119cim, Ostrzesz\u00f3w, Cz\u0119stochowa). Od 1955 roku przez 8 lat pracowa\u0142 w parafii \u00a6wi\u0119tej Rodziny w Pile, od 1963 roku za\u015b w skrawku Archidiecezji Lwowskiej z siedzib\u0105 w Lubaczowie – jako wikariusz w Oleszycach i Ciechanowie, zorganizowa\u0142 od podstaw now\u0105 parafi\u0119 w Dachniowie i przez 1,5 roku przebywa\u0142 w Baszni Dolnej. W 1985 roku z uwagi na pogarszaj\u0105cy si\u0119 stan zdrowia przeszed\u0142 na emerytur\u0119. Po kr\u00f3tkim pobycie w Gnie\u0104nie a\u017c do \u015bmierci przebywa\u0142 w Laskach k. Warszawy, gdzie zosta\u0142 pochowany na tamtejszym skromnym cmentarzu.
\nWojciech Pszoniak
\naktor wsp\u00f3\u0142czesny, urodzi\u0142 si\u0119 2.V.1942 r. we Lwowie i mieszka\u0142 przez pierwsze dwa lata swego \u017cycia na ul. Dwernickiego. Wiele \u015bwietnych r\u00f3l filmowych i teatralnych, m.in. w „Ziemi obiecanej” Wajdy. Od lat 80-tych mieszka i pracuje w Pary\u017cu.
\nWitold Pyrkosz
\naktor wsp\u00f3\u0142czesny, urodzi\u0142 si\u0119 Krasnymstawie 24.XII.1926 roku (po kilku dniach przywieziony do Lwowa i tu zapisany z miejscem urodzenia: Lw\u00f3w i dat\u0105 1.I.1927).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Edward Hamerski (1898-1941) – kierownik Katedry Chor\u00f3b Zaka\u0104nych Zwierz\u0105t Domowych Akademii Medycyny Weterynaryjnej, zamordowany przez hitlerowc\u00f3w na Wzg\u00f3rzach Wuleckich Marian Hemar (Jan Marian Hescheles) – autor piosenek „Weso\u0142ej Lwowskiej Fali” Zbigniew Herbert (1924-1998) – wybitny poeta polski. Ucze\u0144 VIII Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego. Po ekspatriacji w 1944 roku do Krakowa studiowa\u0142 polonistyk\u0119, malarstwo, prawo i<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":59,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-63","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/63","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=63"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/63\/revisions"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/59"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/poli.kasprzak.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=63"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}